MAHMUT AGA'MIN ARDINDAN 
  Çocukluğumun geçtiği yörede, büyüklerimize "Ağabey" veya "Abi" değil "Aga" derdik.
  Sözünü edeceğim Mahmut Aga'm, hem dayımın, hem de halamın oğlu olan tek kuzenimdi.
  Halam ile dayım, boşanıp ikisi de başka biri ile evlendikleri için Mahmut Aga'm, dayımın yanında yaşardı ama sık sık görüşse de hep ana özlemi duduğuna inanırım.
  O nedenle; Mahmut Aga' "Teyze, ama yarısıdır" diye bir söz olmasına karşın "Hala ana, dayı baba yarısıdır. Hatta, yarısından da fazladır" derecesine, anama ve babama çok düşkün biriydi.
  Anam ile baban da, O'nu -yeğen olarak değil- kendi evlatları gibi severdi.
  Mahmut Aga'mın, ayağının kırıldığı bir zaman diliminde, annesi ve bacıları ile öz çocuğu gibi ilgilenecek üvey annesi ve kendisiyle çok iyi ilgilenecek anası ayrı, babası bir olan kardeşleri olduğu halde, iyi oluncaya kadar bizde kalmıştı ve anam O'na, evladı gibi bakmıştı.
  Ailemizden biri gibi olmasının yanında, çocukken ben, Mahmut Aga'ma, hayrandım ve O'nun gibi güçlü biri olmak isterdim.
  Babam, koyunlarının başında olduğu için bize gelince odunumuzu kıran Mahmut Aga'mı izlerdim ve balta ile bir vuruşta yardığı, kocaman kütükleri görünce O'na, hayran hayran bakardım.
  Ramazan Ayı gelince, Mahmut Aga ve Ali Aga(Karaoğlan'ın Ali) köylümüzü, sahura kaldırmak için davul çalarlardı.
  Onlar gelecek diye ben de sahura kadar bekler ve onların söylediği manileri ezberlerdim.
  Aklımda kalan birçok mani olsa da, sizin için 2 mani yazıyorum:
  "Davulumun, ucu tura/Kolum şişti, vura vura/Bizim ağanın, evi bura/Zorla buldum, sora sora"
  "Şekerim var, ezilecek/Ak tülbentte, süzülecek/Kalkın, bahşişimi verin/Çok yerim var gezilecek"
  Ardından "güm güm de güm güm, gümbe de güm güm" diye gelen davulun sesi de çok hoşuma giderdi.
  "Keşke, ben de güçlenip davul çalıp mani söyleyebilsem" diye düşünürdüm.
  O nedenle, Mahmut Aga'ma olan hayranlığım daha da artardı.
  Hatta, O, yemeğin içinde et olunca yemediği için ben de yemezdim.
  Çocuk aklımla, belki de "Davul çalan ve odun kuran gücün kaynağının, etli yemek yememek olduğunu" sanıyordum.
  Bir gün, küçücük cüssesiyle, kolayca  odun kıran babamı izlerken, Mahmut Ağa'mın, odun yarma gücünün, biraz da işin tekniğini bilmek olduğunu anladım.
  Odunları, babam da, bir darbeyle ve çok kolay kırıyordu çünkü.
  Gençliğe adım attığım, 15-16 yaşıma geldiğimde de; Mahmut Ağa'mın, et yiyince vücudunda kabarcıklar oluşmasına neden olan alerjik bir durumu olduğunu öğrendikten sonra, etli yemek yemeye başladım.
  Söz buraya gelmişken, sık sık etli yemekler yapan annemin, benim için etsiz olan ayrı bir yemek yaptığını ve ayrı yemek yapamadığı günlerde, benim yemeğimin içerisindeki, et ile yağları sabırla, tek tek temizlediğini, anlatmadan geçemem.
  Mahmut Ağa'm, güçlü kuvvetli biriydi ama gücüne göre cüssesi, küçük kalıyordu.
  Kilosu normal ve boyu 175 civarında olan biriydi çünkü,
  Yufka yürekli ve insanları seven biri olduğu halde, içe kapanık biriydi.
  O nedenle, fazla konuşmaz ve bir derdi, bir sıkıntısı olsa bile söylemek istemezdi.
  Birkaç yıl önce, evine gidip uzunca bir süre kalınca, konuşup dertleşmek ihtiyacı duyduğu için çocukluğundan, o günkü yaşamına kadar yaşadığı birçok sorunu anlattı ve kimi zaman gözleri dolarak içini boşalttı.
  Mahmut Agam'ın annesi olan Durdu Halam, altıncı hissi güçlü ve çok duygusaldı.
  Yeğenleri olan bizlere de düşkün biriydi.
  Amcasının adını taşıyan kardeşim İsmail'i, daha çok sevdiğine inanırdım ama hepimize çok düşkün olduğunu gösteren bir anı yaşayınca, İsmail'e olan ilgisinin, babamız öldüğünde yaşının küçük olması olduğunu sanıyorum. 
  Ben küçükken, beni yılan sokmuştu ve birkaç dakika sonra normal yaşama dönmüştüm.
  Halamın, köyünün olduğu yer, bizim evimize 12-13 kilometre uzaklıkta bir yerleşim yeriydi.
  Halam, gördüğü bizim köylü biri ile sohbet ederken -yukarıda da yazdığım gibi- altıncı hissi çok güçlü olduğu için "Senin, benden gizlediğin, içi dert ve acı yüklü bir haber mi var?" diye özetleyebileceğim bir soru sorunca, köylümüz "Ramazan'ı, yılan sokmuş ama durumu iyi" demiş.
  Rahmetli Halam, sanırım sabaha kadar yol yürüyerek, günün erken saatlerinde, evimize gelmişti.
  O anı, hiç unutmam, unutamam.
  Beni görünce, sıkı sıkı sarıldı ve ağladı. İyi olduğuma inandıktan sonra rahatlamış olsa da, o gün aklıma geldikçe bana sarılışını anımsarım ve o anı, tekrar tekrar yaşarım.
  Anımsadıkça, o günlere döndüğüm başka bir olay da; Halam, ilçemizde pazar kurulan Cuma günleri, bize mutlaka uğrar ve keçiboynuzu (harnup) ile çıtlık(melengiç) getirirdi.
  Durdu Halam ve benim ile ilgili en güzel ve anlatmayı, en sona bıraktığım anı ise benim, halamın eline doğmuş olmam.
  Anam ile halam, koyun sağmadan gelirken; anamın sancısı tutmuş ve benim doğmam için halam, anama ebelik yapmış çünkü.
  Sözünü ettiğimiz Mahmut Ağa'm, O halamın oğlu işte.
  Mahmut Ağa'm ile son görüşmemiz, birkaç hafta önce, bir hastane odasında oldu.
  Beni görünce, duygulanıp ağladı. Morali, yerine geldi.
  "Ağabey, durumun iyi görünüyor. Doktoru göremedim ama hemşireler ile görüştüm. Onlar da, olumlu şeyler söyledi. Bir an önce iyi ol da, evine geldiğimde ağlatayım seni" deyince güldü ve "Tamam, Hala Oğlu" dedi.
  Ben de "Hem Hala, hem Dayı Oğlu diyelim mi?" diye sordum.
  "Aynen öyle len" diye yanıt verdi ve tekrar güldü.
  O anlar, son görüşmemiz oldu.
  Meğer; hem halamın, hem dayımın oğlu olan Mahmut Ağa'mı, artık, evinde değil mezarında ziyaret edebilecekmişim ve ben O'nu değil O, beni ağlatacakmış.
  En büyük tesellim, O'nu, son görüşümde gülümseyen yüzü olacak.
  Yattığı yer aydınlık, mekanı cennet olsun. Kendisine rahmet sevenlerine sabır ve dayanma gücü dilerim.