Halk Unutmaz!

Dün gece ekranlara yansıyan görüntüler, sadece birkaç saniyelik birer an değildi.
O görüntüler, bu ülkede siyaset adı altında oynanan tiyatronun perde arkasını açık etti.

Meydanlarda bağıranlar, halkın karşısında iktidara veryansın edenler…
Aynı isimler, Cumhurbaşkanı’nın resepsiyon salonunda tokalaşmak için sıraya girmişti.
Birbirine karşı gibi görünen eller, nezaketle sıkılırken, kameralar bu ikiyüzlülüğü kaydetti.
Kimse fark etmediğini sanmasın.
Millet artık her şeyi görüyor.
Hem de çok net.

Bu, muhalefet değil.
Bu, duruş değil.
Bu, bir siyasi maskeli balodur.
Sahne önünde “direniş”, sahne arkasında “itaat.”
Bu halkla alay etmektir.

Tutarlılıktan nasibini almamış bir siyasetçinin, hangi sözüne güvenilebilir?
Dün “Bu iktidarla aynı masaya oturmayız” diyenler, bugün o masada tebessüm ediyor.
Bu da yetmiyor, sonra çıkıp halka dürüstlük dersi veriyorlar.

Mevlânâ asırlar önce bu günleri görmüş sanki.
Ne diyordu büyük düşünür:
“Ya göründüğün gibi ol, ya da olduğun gibi görün.”
Ama belli ki bazıları için bu söz, sadece afişli bir süs. 

Hayata geçirilmemesi gereken bir tavsiye.
Çünkü görünen başka, olan bambaşka.

Bu halk, artık kandırılmaya gelmiyor.
Düşünmeyen, sorgulamayan, her söyleneni yutan bir seçmen profili çok geride kaldı.
Artık seçmen, sadece ne söylendiğine değil, ne zaman ve kimin karşısında nasıl davranıldığına da bakıyor.
Ve notunu veriyor.

Seçim dönemlerinde mikrofon başında “dik duruş” pozları kesenler, kapalı kapılar ardında “efendi siyaseti” oynuyorsa, o koltuklara layık değiller.

Çünkü bu milletin sabrı kadar hafızası da var.
Günü geldiğinde sandık, sadece oy değil, hesap sorar.

Kısa ve öz….
Samimiyetsizliğin bedeli ağırdır.
Ve bu millet, o bedeli artık başkasına değil, muhatabına ödetmeyi biliyor.