NAZLI'NIN YUSUF
  Bir günde, 2 değerli aile büyüğümüzü toprağa koymanın verdiği üzüntü ile birkaç gündür uyuyamıyordum.
  Bugün, akşam üzeri -Yusuf ve Kadir Amcamızı toprağa verdiğimiz günün akşamı yağan yağmuru ve- rahmetli dayımın -yıllar önce- söylediği "Yaz günü ölen birinin, defnedildiği gün üzerine yağmur yağarsa, o kişi cennete gider" diye özetleyebileceğim sözünü anımsayıp düşünürken uyuyakalmışım.
  Düşümde, 2 gün önce toprağa verdiğimiz Yusuf Amcamı gördüm ve aramızda şöyle bir konuşma geçti:
  -Ne var, ne yok Ramazan?
  -Acımız var, sen yoksun Yusuf Amca,
  -Ben gelmez yola gittim. Buradan, geri dönüş yok ama ben çok iyiyim. Merak etmeyin.
   Yusuf Amca, sözünü bitirince yanağımı okşayıp gitti.
   Ardından "Yusuf Amca! Yusuf Amca!" diye bağırarak uyandım.
  Uyanınca, önce, Yusuf Amca'nın kızı Gülay'ın, bu sabah söylediği "Amca, babam, bugün de gelmedi" sözünü anımsadım. Sonra, Aşık Veysel'in "Gelmez yola gidiyorum" dediği türküyü.
  Daha sonra da, 2 gün önce, Yusuf Amca ile ilgili uzunca bir yazı yazdığım halde yeni bir yazı yazmaya karar verdim.
  Yusuf Amca ile ilgili çok şey yazmak bile hiçbir şey yazmamak kadar az kalır.
  Çok babacan ve içten bir insandı çünkü.
  O nedenle, cenazesi defnedilirken yüzlerce insan geldi ve mezarlık miting alanı gibi oldu.
  Yusuf Amca ile ilgili bir anımı ve ilginç bir tesadüfü, sizinle de paylaşmak istiyorum.
  Bir bayram günü evinde ziyaret edip kalkmaya hazırladığım bir zaman diliminde "Otur, akşamlayalım" diye ısrar edince "Amcacığım, halamın damadı Kadir Aslan Amca'ya uğrayacağım. Oğluyla, size gelmeden telefonla konuştuk. Fazla bekletmeyeyim. Sana tekrar gelirim" dediğimde "Kadir Efendi'yi çok severim. Çok selamımı söyle" demişti.
  O gün Yusuf Amca'nın selamını alınca çok mutlu olan Kadir Amca, Yusuf Amca ile aynı gün vefat etti.
  Dilerim ve umarım, Yusuf ve Kadir Amcam cennette buluşup sohbet ediyordur.
  Yusuf Amca, Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün "Ey ağalar, Toros Dağlarında çıkıp bakınız. Bir Yörük çadırı görürseniz, dumanı da tütüyorsa hiçbir güç bizi yenemez" diye özetleyebileceğim sözleri söylemesine neden olan Zeybek Ali Ağa'nın, kardeşinin torunlarından biri.
  Babaannemin de kuzeni olan Zeybek Ali Ağa da, Kurtuluş Savaşı başlamadan, Mustafa Kemal Paşa'ya, 8000 civarında altın -cephane taşımaya hazır- birçok büyükbaş hayvan ve eli silah tutan onlarca genç yollayan biri.
  Ben, Yusuf Amca'nın, son nefesine kadar "Konar Göçer Yörüklük" geleneğini sürdürmesini -bir bakıma- çok sevdiği Atatürk'e duyduğu saygı nedeniyle -Mustafa Kemal Paşa'ya- "Dumanı da tüten bir Yörük Çadırı" gösterme çabası olarak değerlendiriyorum.
  Yusuf Amca için neden "Nazlı'nın Yusuf" diye yazdığımı merak etmişsinizdir.
  Yusuf Amca'ya "Nazlı'nın Yusuf" ya da "Karakoyunlu Yusuf" derler çünkü.
  Babamı, çocukken kaybettiğim için Yusuf Amca'ya "Baban, siz küçükken mi öldü?" diye soramadım ama babam erken öldüğü için bizi annemin büyüttüğünü, o nedenle beni tanıtanların zaman zaman "Sakallı Osman'ın oğlu Ramazan" çoğu zaman da "Durana'nın oğlu Ramazan" diye tanıttıklarını anımsayınca, Nazlı Nine'nin, Yusuf Amca ve kardeşlerini, babasız büyüttüğünü tahmin ettim.
  Yas yerine gittiğimde, benim akrabalarımın çoğunu, benden iyi tanıyan -Yusuf Amcamın kardeşi- Ahmet Amca'ya da sormadım. Daha doğrusu soramadım.
  "Yas yeri" deyimini ilk kez duyanlar olabilir diye kısa bir açıklama yapma gereği duydum.
  Sülale büyüklerim "cenaze evi" veya "taziye evi" demek yerine "yas yeri" der.
  Nedenini bilmiyorum ama "Cenaze, defnedildi. Geriye yası kaldı" demek olduğunu tahmin ediyorum ve ben de yıllardır "Cenaze evine gittim" yerine, daha çok "Yas yerine gittim" diyorum.
  Yas yerine gelen giden çok olduğu için gelen herkesle sohbet etme fırsatım olmasa da yeni tanıştıklarım başta olmak üzere babaannem, annem, babam ve amcam ile ilgili epey anı dinledim.
  O anıları, başka bir yazımda anlatmayı düşündüğüm için size içinde, Yusuf Amcamın da olduğu bir anıyı anlatacağım: Yusuf Amca bir gün bana "Bestelci, anneni ve babanı çok severdi. Onlara, çok güvenir ve değer verirdi. Hayvanları için baban, parasını için annen ne, derse öyle kabul ederdi. Annenin verdiği parayı saymadan alırdı" demişti.
  Bestelciler, Eğridir'de mandıra işi yapıyorlardı.
  Babam ile, annem orada çalışırken ben 5-6 yaşlarında bir çocuktum.
  Patron olan Abdullah Amca -her gelişinde- beni yanına çağırır, sever, şeker veya para verdikten sonra "Ak Oğlum büyüsün, ben ona kızımı vereceğim" derdi.
  Ben de, utanıp kaçardım.
  "Vereceğim" dediği kız, benden çok büyük ve "abla" dediğim biriydi çünkü.
  Anamas Çayır Yaylası'na ilk gittiğim ve Yusuf Amca ile tanıştığım gün, Bestelci Abdullah Amca'nın torunu ile de tanışmıştık.
  Dedesinin adını taşıyormuş ve Eğridir'de eczanesi varmış.
  Ben, kendimi tanıtıp "Dedeni, 5-6 yaşımdan sonra hiç görmedim. Yaşıyorsa telefonla konuşmak isterim. Beni -çocukken- çok severdi. Ben de O'nu çok severdim." deyince, yanında bulunan ve akrabası olduğunu sandığım yaşlı bir amca "Abdullah Ağabey öldü ama "Babandan ve annenden, çok söz, ederdi ve 'Onlardan sonra, paramı ve malımı gözü kapalı emanet edebileceğim birileri olmadı' derdi" deyince "anlatılmaz, yaşanır" denilen duygulara kapılmıştım.
  Ben de, Yusuf Amca'ya, o anımı anlatmıştım.
  Değerli büyüğümüz Hasan Vezne Amcamın söylediği "Biz, yeni yetme birer gençken, benim yaşlardaki birçok çocukla Bestelcilerin oraya giderdik. Annen, bize, çocuğu gibi sahip çıkar, alnını bile kırıştırmadan her şeyimizle ilgilenirdi. Yemekler, börekler yapardı" sözlerini anımsayıp annem ve babamla bir kez daha gurur sağlıcakla...duydum.
  Yazımı, yerlerini doldurmamız mümkün olmayan değerli büyüklerime rahmet, kalan büyüklerimize sağlıklı, mutlu ve uzun ömürler dileyerek bitirmek istiyorum.
  Kalın kalın…(28.09.2025)